Özcan Mutlu Özünlü

Uuu beybi...

Son Vaziyetler

sonvaziyetlerMühendislikten gitgide soğuyorum Günlük. Daha doğrusu "iş" hayatından soğuyorum. Mühendislikle ilgili hırslarım azalıyor, kendime artık mühendis diyesim gelmiyor. İşinde yükselmek gibi ifadeleri ağır kapitalist buluyorum. Daha, yakın zamana kadar kendi işimi kurma hevesim vardı fakat kendi işini idame ettirebilmek için hayatında işten başka hiçbir şey olmamalı. Ben öyle değilim, bunu farkettim. Para kazanmak için iş dünyasının acımasız, riyakar, yalan dolan yollarından geçemeyeceğimi farkettim. Vicdanı bir kenara bırakmak gerekir patron olabilmek için. Yapamam ben bunu

Kendimi müzisyen olarak tanımlamayı daha çok seviyorum. Enstrümanlarını çalmaya çalışan, aranjeler, besteler yapan; dünyaya güzel bir şeyler bırakmaya çalışan bir müzisyen... Savunma sanayinde çalışıp da dünyaya güzel bir şeyler bırakma emeli de... Ne bileyim... Biraz kendisiyle çelişiyor değil mi? Savunma sanayinde çalışmam diyen ben gittim savunma sanayinin en büyüğüne girdim. Zihnimde bazı şeyleri temizlemem gerek. Zamanla taşlar daha da çok yerine oturacaktır. 

İşten çıktığım anda şalterler iniyor bende. Akşam olunca "günaydın" diyorum çevremdekilere. E hayat yeni başlıyor benim için. Paramı kazandım, sorumluluklarımı yerine getirdim, akşam olunca ise hayatın kaymağını tatmaya sıra geldi. 

Tipik cümle: "zevk aldığın işi yap" ya da "hobin, işin olsun". Yok öyle bir dünya! Hobi, hobi olarak kalmalı. Hobiyi sorumluluğa çevirdiğin zaman ondan da zevk almamaya başlayacaksın. Hobiyi işe çevirmeyeceksin Günlük ama işini seveceksin. Ben seviyorum işimi ama sanırım müziği de hayatımda birincil para kazanma aparatı olarak kullanmam. 

1 aydan fazladır gazete okumuyorum Günlük. Şu kürtaj davası çıktığından beri... Memlekette her şey daha da kötüye gidiyor. Hiçbir gazete iyi şeylerden bahsetmiyor. Hayat enerjimi alıyor o gazeteler benim. Kafa patlatıyorum, empati kuruyorum, gidişattan memnun olanların yerine kendimi koyuyorum, o açıdan bakıyorum, onlara da hak veriyorum. Düzeltmeye gücüm yok, daha da korkuncu mecalim, enerjim yok. Ben de, cehalet mutluluktur dedim, bir müddet kendimi gazeteden, haberlerden uzak tutuyorum. Günlük, inan insanın ömrünü törpüleyen en acımasız duygu stresmiş. Mümkün olduğunca stresten uzaklaşmaya çalışıyorum. İşte olanları hiç kafama takmıyorum. Hiçbir şey benim sağlığımdan daha değerli değil. Ben yoksam, hiçbir şey yok. İnsan önce kendine dikkat etmeli. Ötesi teferruat. 

Mühendis olarak değil de müzisyen olarak bu dünyaya katacaklarım beni çok daha fazla heyecanlandırıyor Günlük. İnsanların karşılıksız seveceği şeyler yapmak istiyorum. Kimseye zarar vermeden, sadece duygularına dokunmak, onları güzel hislerle doldurmak, yüzlerini güldürmek, streslerini almak istiyorum. Hayat uzun... Her şey tıkır tıkır rayına oturuyor. Önümüzdeki yıllar çok daha verimli olacak benim için.

Öptüm Günlükçüğüm...

Mut...

Özünlü@2017 - info@ozcanmutluozunlu.com